तुझी अबोली

आनंद उवाच..................

तुझी अबोली
बाभुळ वाटे
जगण्यावर या
काळमेघ दाटे

तुझी अबोली
फक्त एकांत
प्रत्येक क्षण
वाटे युगांत

तुझी अबोली
राग धुमसता
मम मनाचा
छ्ळवाद नुसता

तुझी अबोली
दिशाहीन वारा
खग्रास ग्रहणी
सुर्यचंद्रतारा

तुझी अबोली
कधी फुलणार?
झोपाळ्यावाचुन
कधी झुलणार???

माया

आनंद उवाच.............

माया - एकच शब्द असे हा खुप आगळा,

यात न अडकलेला असे एखादाच वेगळा,

कधी असतो हा विविध रंगाढंगाचा बाजार,

कधी असतो हा कमजोर मनाचा गंभीर आजार,

मन भिडणारा कधी स्पर्श हा हळव्या ममतेचा,

कधी घेई जीव, हुंकार पाषाणहृदयी स्वार्थाचा,

कधी असतो "सुंदरम" चा निरागस मोह,

कधी होऊन जातो विकारांचा कर्दमडोह,

मोक्षाची आस कधी , तर कधी सुखाची अभिलाषा,

कधी कधी फक्त उरते ती "अर्था" ची परिभाषा,

अगम्यसे कूट असे ही अनादि अनंत निसर्गाची किमया,

बांधुन ठेवी मनुजास मोहाशी कायम , अशी ही माया,

अशी ही माया...............................

चांदणे पांघरलेले आकाश

आनंद उवाच...............

चांदणे पांघरलेले आकाश
मागुन कधीच मिळत नसते,
दुसऱ्याला आशाकिरण देणारा,
सूर्य आपण व्हावे लागते,

ओल्या मातीचा सुवास
असाच कधी दरवळत नाही,
प्रेमाच्या बेभान वर्षावात स्वत:ला
आधी चिंब भिजवावे लागते,

जेव्हा येतो वसंत बहरात
एक कळी तेव्हाच फुलते,
होतो जेव्हा प्रेमाचा शिडकावा
धुंदीत रहाण्याची गरजच नसते,

हळुच उमटलेला मनातला तरंग
ओठांवर येऊन परत जातो,
जिवलगाला बंधात कायमचे बांधायला
बेफाम खळबळच उमटावी लागते,

मैत्रीच्या नाजुक नात्यावर
येऊ नये कधी नैराश्याचा अंधार,
म्हणुन आनंदाच्या हळुवार क्षणांना
"मैत्रा" साठी नेहमीच मात्र जपावे लागते

तुझे येणे

आनंद उवाच.....................

तुझे येणे असे वसंताची बहर,
फुलुन येई स्वप्नांचा गुलमोहर,

हास्य तुझे खुलवे आसमंत सारा,
फुलुन जाई माझ्या मनाचा पिसारा,

नाचरे भाव डोळयातले तुझ्या,
गोडशी कळ उठवे हृदयात माझ्या,

जवळ नसताना तु, होई जीवाची तळमळ,
मनातल्या मोहोराची सुरु होई पानगळ,

वसुन जा अंतरात जन्मजन्मांतरीसाठी,
प्रत्येक क्षण जगत राहीन तुझ्यासाठी,
फक्त तुझ्यासाठी...................

स्व-शोधन

आनंद उवाच.....................

खोली अथांग डोहाची
काठावर बसुन उमजत नाही,
कृतीशीलतेच्या उड्डाणाविण
क्षितिजसीमा समजत नाही,

पूर्वग्रहांनी अतिमती मात्र
सदैवसा ग्रासलेलाच असतो,
आत्मस्तुती अन अभिमानातच मग्न
अज्ञानकर्दमात फसलेला असतो,

नको समजुस उथळता,
बालपणीच्या अवखळतेला,
समयच देई गंगास्वरुप
अवखळ अल्लड अलकनंदेला,

ज्ञानचक्षु उघडण्यासाठी
पूर्वग्रह असतो मोठा अडसर,
अतीबुद्धीभ्रमास देउन फाटा
घ्यावा "स्व"शोधनाचा प्रत्येक अवसर...................

एकटाच उरलो मी

आनंद उवाच.................

आभाळ फाटलेले, विटलेले

टाका भरण्यास फिरलो मी

वाहुन पुसुन गेल्या रेघा,

वाळुत एकटाच उरलो मी

शोधताना धागा सुखाचा

गुंतती शत धागे क्लेशाचे

आयुष्याचे वस्त्र विणताना

कसा नकळे विरलो मी

आसावल्या मनास माझ्या,

माझाच कसा तो राग येई

समजुतींचे गोफ बांधताना,

मध्यान्हीतच पुरा सरलो मी

जगणे हे बंदीशालेसम ,

सारेच रस्ते चुकलेले,

चक्रव्युही जगण्याच्या या

बेभान होऊन शिरलो मी

अपेक्षांचे डोईजड ओझे

अन आठवांचा अनंत लोंढा

गिळुन गेले संपवुन सगळे ,

जाणिव नेणिव विस्मरलो मी

पीडा सांगु कशी कुणाला ,

सारेच गांजले "स्व"त्वात

पचवुन हलाहल मिथ्याचे

होण्यास निळकंठ झुरलो मी

नेमेची उगवे चंद्र हा अर्धाच,

विसरुन चांदणे दुरवर कोठे

ध्रुवशोधाच्या आंधळ्या प्रवासात,

अडखडत धडपडत पुरलो मी...................................................

जगणे

आनंद उवाच..........

जगणे ही पण एक कला असे

साजिरं पीसही सहज शिकवतं

पाचोळ्यात हरवण्यापरीस ते

झुळुकेवर अलगद उडुन दाखवतं

बुडणे ओंजळीतल्या सागरात

जगणे जगणाऱ्याला नसते ज्ञात

अथांग अगम्याचं वेडच वेडं

ते वेडच जगणाऱ्याला जगवतं

चांगल्या वाईट आठवणी

इंधन जगणे जगणाऱ्याचं

अस्तित्वही त्याचं उमलवे कलिका

चित्तधुंदसा सुगंध पसरवतं

अडलेच नव्हते

आनंद उवाच.....................................

माझे कधी कुणावाचुन अडलेच नव्हते

अडण्यास मजपाशी काही उरलेच नव्हते

निशांत अवकाश निरंतर जिवलग माझा

प्रकाशित आकाश कधी पुरलेच नव्हते

प्रेमास कुणाच्या होऊ कसा पात्र मी?

"मी" पलिकडे मला काही स्मरलेच नव्हते

आणु कशी खोली जीवनात या माझ्या?

बहरदार काव्यांचे गुंफण कधी स्फुरलेच नव्हते

सुखाचा नवा सदरा कश्यासाठी आणावा?

फाटके नेसुचे अजुन विरलेच नव्हते................

सुखाच्या राशीवर

आनंद उवाच...............

सुखाच्या राशीवर भारावुन सुद्धा
मनमुराद स्वच्छंदी जगता आले पाहीजे
रथ चार अंगुळे आभाळात ठेउन
जमिनीवर मात्र चालता आले पाहीजे

दु:खाच्या डोहात खोल खोल बुडुन
आयुष्य असेच काही संपत नाही
अरिष्टांच्या हलाहलाचे प्याले रिचवुन
निळकंठ होऊन जगता आले पाहीजे

सांडायचा नसतो हा मनाचा कोंडमारा
फुका का दवडावी मनाची सुप्त शक्ती?
भरधाव सोडण्या कर्तुत्वाच्या वारुस
कोंडमाऱ्याचे इंधन करता आले पाहीजे

निधड्या छातीने निर्घृण वार झेलणे
वाट का पहावी या बेफिकीर क्षणांची?
ओळखुन नेमके आपले ते जिवघेणे शत्रु
लढ्यास समोर पाय रोवता आले पाहीजे

आतातरी पाऊस थांबेल असं सारखं वाटतंय

आनंद उवाच.....................

आतातरी पाऊस थांबेल असं सारखं वाटतंय,
माझ्या मनातलं मळभ मात्र अजुनच दाटतंय,

तुझं येणं एक सुंदर पहाटस्वप्न होतं,
आसमंतात तुझं असणंच माझं सर्वस्व होतं,
ते स्वप्नंच आता हळुहळु फाटतंय,
माझ्या मनातलं मळभ मात्र अजुनच दाटतंय,

तुझ्यासाठी कुठलेही शिवधनुष्य तोडले असते,
तुझ्याचसाठी ते तुटलेले धागेही जोडले असते,
पण नियतीच्या मनात काही वेगळंच घाटतंय,
माझ्या मनातलं मळभ मात्र अजुनच दाटतंय,

तुझ्यामध्ये माझा "मी" चा निचरा झाला होता,
आपल्या विश्वात तुझ्या स्वजनांचा मात्र कचरा आला होता,
व्यवहारी किल्मिष हळुहळु मनात दुकान थाटतंय,
माझ्या मनातलं मळभ मात्र अजुनच दाटतंय,

दोनाचे चार कुठे गेले आता शुन्यच येते फक्त बाकी,
पडले ते सुखांचे महाल, उरल्या मोडक्या खिंडारांची झांकी,
सारं गणितच चुकलंय हेच राहुन राहुन पटतंय,
माझ्या मनातलं मळभ मात्र अजुनच दाटतंय,

एव्हढा पावसात भिजुनसुद्धा मन पुर्ण सुकलंय,
जुनाट वठलेल्या पिंपळासम धरेपार झुकलंय,
वैषम्याचं विष मात्र हळुहळु साठतंय,
माझ्या मनातलं मळभ मात्र अजुनच दाटतंय..................................................