ज़िंदगी

आनंद उवाच.....

क्या क्या सपनें दिखाके, कहाँ लायी है ज़िंदगी
अपने आपमें सिमटके, ये कहाँ आयी है ज़िंदगी

 ख्वाबोकी दुनिया में, रह दिया होता हमें
जीने राहमें अकेले यूँ रास्तेपे लायी है ज़िंदगी

 हम तो बस चाँदनी देखना चाहते थे उम्रभर
पत्थरोंकी आगोश में सुला गयी है ज़िंदगी

तुझे , बस तुझे ही अपनाने की चाह में
तुमसेही कितनी दूर ले आयी है ज़िंदगी

सरींवर सरी

आनंद उवाच.......

सरींवर सरींचे पुन्हा
दिवस परत आले आहेत
सयेच्या धारेत भिजायचे
दिवस परत आले आहेत

सरल्या क्षणांची अडगळ
उगाच आता भिजेल पुन्हा
नकोशी घरं बुजवायचे
दिवस परत आले आहेत

सारे सोडता येत नाही
सारे खोडता येत नाही
साऱ्या खुणा मात्र बदलायचे
दिवस परत आले आहेत

का बांधू अन कशास सांधू
पागोळ्याचे फुटलेले पेव
साठलेली मरगळ निचरायचे
दिवस परत आले आहेत

तुही अन मीही

आनंदउवाच…………………………...


एकमेकांत गुंतुन जाऊ तुही अन मीही
त्यागून सारे , थोडे जगू तुही अन मीही
का आससावे चार घटिकांसाठी त्या ?
का उगा धरावा अनंताचा ठाव त्या ?
आहे तो क्षण साधू तुही अन मीही....

किती अन कशास हव्या इतरांच्या कथा?
तू, मीच आहोत ह्या क्षणाची गाथा,
व्यथांचा बाजार टाकू , तुही अन मीही
त्यागून सारे , थोडे जगू तुही अन मीही....

"अंतर" सोडून बाह्यात अलगद फसतो,
"अंतरा"त का किल्मिषभारास पोसतो?
"अंतरा" तले अंतर सोडु , तुही अन मीही
त्यागून सारे , थोडे जगू तुही अन मीही....

पुरेसे आहोत, मला तू अन तुला मी,
कशास आहे , आपल्यात हा "मी" ?
कधीतरी "मी" पण विसरू , तुही अन मीही
त्यागून सारे , थोडे जगू तुही अन मीही....

भविष्यधन साठवायचेही आहेच
उद्यास्तव आज मरायचेही आहेच,
ह्याच निमिषात रमु, तुही अन मीही
त्यागून सारे , थोडे जगू तुही अन मीही
        त्यागून सारे , थोडे जगू तुही अन मीही ………

तो चंद्र

कोजागिरी पौर्णिमा, तिथीने आईचा वाढदिवस..........................

आनंद उवाच................
येतील जातील कैक पौर्णिमा
तो चंद्र आता हरवुन गेला,
चकोरास या निराधार सोडुन,
तो चंद्र कसा फसवुन गेला,

हाती सहजी गवसत नाही,
उंच उंच जाणारी ती म्हातारी,
जगणे हसणे खेळत शिकवत,
तो चंद्र बघा रडवुन गेला,

व्यवहाराच्या असंख्य चिंध्या,
स्वप्नांची झालर गुंफुन त्यात,
जगण्याची गोधडी उबदार अशी,
तो चंद्र हळुच उसवुन गेला

कधीतरी येशी माझ्या वाटे,
वाटुन अंतर तुडवत गेलो,
अनंताचे अंतर ठेऊन अंतरी,
तो चंद्र अलगद निसटुन गेला.
तो चंद्र अलगद निसटुन गेला.....

कुठेही कसेही..............

आनंद उवाच................

कुठेही कसेही,
असेल तिथे रुजायचे,
जगण्याच्या धारेत,
मनसोक्त भिजायचे

कुठेही कसेही,
स्वप्ने सत्याशी जोडायची
आभाळापारची क्षितीजं
पाठीमागे सोडायची

कुठेही कसेही
अंधारास का भ्यावे?
"अंतरा"तल्या "त्या"ला
भिनवुन सर्वस्वी घ्यावे

कुठेही कशीही,
मौज नक्की करायची,
गुंत्यांची गंमत सुद्धा
गुंता होऊन पहायची

कुठेही कसेही,
नाहे उगा रडायचे,
वृथा काळाला घाबरुन,
जगणे का सोडायचे?

दिवस सरुन जातसे

आनंद उवाच.....................



दिवस सरुन जातसे,
संध्या येणे आहे अजुन
जगणे भरुन जातसे,
जगुन होणे आहे अजुन

गुंतागुंत ही आयुष्याची
वाटे अवघड जगण्यासाठी,
एक टोक मी धरुन आहे.
दुसरे मिळणे आहे अजुन

जगण्याच्या ताळेबंदात
काही आणे कमीच असती,
विवंचनांचे देणे खर्चुन,
हर्ष जमणे आहे अजुन

अनादी अनंताचा झगडा,
मांडला आहे सटवाईशी,
दोन डावच हरलोय,
खेळ जिंकणे आहे अजुन,
खेळ जिंकणे आहे अजुन..................................................

एकटेपण

आनंद उवाच..............


कुणीतरी असाच येतो,
ओसरी बळकावुन जातो

एकटेपण मग संपुन जाते
शहाणपणही सोडुन जाते

ओसरीवाला मालक होतो
संसाराचा गाडा हाती येतो

गाडा ओढता जाणिव होते
एकटेपणच ते बरे होते

शब्द मिळती घाऊक येथे

आनंद उवाच.........

शब्द मिळती घाऊक येथे,
अर्थाची पर्वा कुणास आहे?
पढतमूर्ख सारेच आपण,
"बुद्धा"ची पर्वा कुणास आहे?

चिकीत्सा करणे, टीका करणे,
हाच धर्म उरला आता,
"ज्ञाना"चा कंठ पिचुन गेला,
भावार्थाची पर्वा कुणास आहे?

कुणी वंदा तर कुणी निंदा,
"त्या"चा धर्मसंस्थापनाचा धंदा,
हळुच येई तो अवतार घेऊन,
आवतणाची पर्वा कुणास आहे?

खेळ जिंकणे आहे अजुन

आनंद उवाच.....................

दिवस सरुन जातसे,
संध्या येणे आहे अजुन
जगणे भरुन जातसे,
जगुन होणे आहे अजुन

गुंतागुंत ही आयुष्याची
वाटे अवघड जगण्यासाठी,
एक टोक मी धरुन आहे.
दुसरे मिळणे आहे अजुन

जगण्याच्या ताळेबंदात
काही आणे कमीच असती,
विवंचनांचे देणे खर्चुन,
हर्ष जमणे आहे अजुन

अनादी अनंताचा झगडा,
मांडला आहे सटवाईशी,
दोन डावच हरलोय,
खेळ जिंकणे आहे अजुन,
खेळ जिंकणे आहे अजुन..................................................

दुजे काय काम आता?

आनंद उवाच................

हरेक क्षण झिजणे , दुजे काय काम आता?
तुझीच वाट पहाणे , दुजे काय काम आता?

मी इथे पण तु तिथे, पलिकडे या शब्दांच्या
अक्षरांची जोडतोड, दुजे काय काम आता?

साता सागरा पल्याड, अंतर अडकलेले
साहुया लाटांचा दंगा, दुजे काय काम आता?

वसंत आला दाराशी, बहार तरी उदास,
शोधावे मेघदुतास, दुजे काय काम आता?

जगण्याच्या चिंध्याचचिंध्या, तुझ्यावाचुन आता
वेचतोय क्षण कण, दुजे काय काम आता?

विरहाचे पांघरुण अन एकांताची उशी,
विसावावे तुझ्या स्वप्नी, दुजे काय काम आता?

तुझे नसणे तुझे असणे

आनंद उवाच........................

तुझे नसणे, जगणे अडगळ
वसंतातही मनाची पानगळ

तुझे असणे, जगणे होते खास
दान चंद्राचे ते लाभे चकोरास

तुझे नसणे, ग्रहण मज भासे
विरहाचा राहु मम सुखा ग्रासे

तुझे असणे, जगण्या भरे रंग
इंद्रधनुवरी मन होई दंग

तुझे नसणे, रिते रितेसे मन
हरपले भान, हरवले क्षण

तुझे असणे, पुर्णार्थ ते जगणे
पुन्हा नको आता तुझे ते नसणे.............

पुन्हा

आनंद उवाच.................


कैक युगांनी मोहरलो मी पुन्हा,
साथीने तुझ्या बहरलो मी पुन्हा,

नको तो रुसवा, नको तो दुरावा
अबोलीसंगे विखरलो मी पुन्हा,

सोडुनिया तुझ्या कथा, माझ्या व्यथा,
आठवांत तुझ्या मुरलो मी पुन्हा,

तुज मिळवाया, संग जुळवाया
जन्मभर असा झुरलो मी पुन्हा,

जन्म जाउदे पाहण्या वाट तुझी,
स्वप्नांत सारे विसरलो मी पुन्हा.................................

आभाळ होऊन पहावे

आनंद उवाच..................

आभाळ कवेत घ्यावे का आभाळात विरावे?
दोहोंत आहे मौज, आभाळ होऊन पहावे

जगण्या लय यावी का लयीत झुलावे जगणे
दोहोंत आहे मौज, गाणे जगत जगावे

आसक्तीची विरक्ती का विरक्तीची लागे आस
दोहोंत आहे मौज, त्यागुन "मी" स पहावे

मनातलं मळभ

आनंद उवाच.....................

आतातरी पाऊस थांबेल असं वाटतंय,
मनातलं मळभ मात्र अजुनच दाटतंय,

तुझं येणं एक सुंदर पहाटस्वप्न होतं,
सर्वत्र तुझं असणंच माझं सर्वस्व होतं,
सारं स्वप्नंच आता हळुहळु फाटतंय,
मनातलं मळभ मात्र अजुनच दाटतंय,

तुजसाठी शिवधनुष्य तोडले असते,
ते तुटलेले धागेही सहज जोडले असते,
नियतीच्या पोटात मात्र वेगळंच काही घाटतंय,
मनातलं मळभ मात्र अजुनच दाटतंय,

तुझ्यात "मी" चा माझ्या पुरता निचरा झाला होता,
विश्वात आपल्या मात्र स्वजनांचा कचरा आला होता,
व्यवहाराचं किल्मिष मनात दुकान थाटतंय,
मनातलं मळभ मात्र अजुनच दाटतंय,

दोनाचे चार कुठे गेले, शुन्यच येते आता बाकी,
ढासळले महाल सुखांचे, उरल्या खिंडारांची झांकी,
गणितंच सारी चुकलीयेत, राहुन राहुन पटतंय,
मनातलं मळभ मात्र अजुनच दाटतंय,

एव्हढा पावसात भिजुनसुद्धा मन पुर्ण सुकलंय,
जुनाट वठलेल्या पिंपळासम धरेपार झुकलंय,
वैषम्याचं हलाहल हळुहळु पसरत साठतंय,
मनातलं मळभ मात्र अजुनच दाटतंय..................................................

जगणे का सोडावे?

आनंद उवाच................................

गुरफटुन आहे तुझ्यात अजुनही,
मन माझे कसे मोडावे?
हरवलीस जगण्यातुन तु जरी,
तरी जगणे का सोडावे?

येणे तुझे, अपघात गोड होता,
जाणे असे नियतीचा खेळ,
दोन घडींचे हरणे जिंकणे,
त्यास जगणे का सोडावे?

निराशेचा कृष्ण गर्ता,
गवसतोच तळ कधीतरी हाताला,
अथांग अढळ आशेचा तो पसारा,
मग जगणे का सोडावे?

निरपेक्ष काळ,
नसतो व्यवहारास काहीच थारा,
साथ इथे अपेक्षांची तुझ्या,
मग जगणे का सोडावे?

तिकडे न तुझा साथ सहारा,
म्हटले जरी जगणे सोडावे,
उतुन सांडे आठवणींचा सागर,
उगा जगणे का सोडावे?

तु, तुझा स्पर्श

आनंद उवाच............

तु, तुझा स्पर्श, कल्लोळ दाटे,
एकेक कण तुझा मनात साठे

तु, तुझा स्पर्श, बेहोष काया
अधिर ते मन, अमृत लुटाया

तु, तुझा स्पर्श, बेबंद तारु,
आवरु कसा हा मनाचा वारु?

तु, तुझा स्पर्श, शंका विरती
बेभान लाटा, उधाण भरती

तु, तुझा स्पर्श, जगास भुलावे
सोडुन सारे, तुझ्यातच भिनावे

कसा भुलून गेलो

आनंद उवाच..............

सांगू कसे तुजला कसा भुलून गेलो
तव स्पर्श होता सहज फुलून गेलो

साद तुझी येता, बहरे वसंत मनी
धुंद होता चित्त, नकळे खुलून गेलो

उतून उल्हास , आभाळ ठेंगणे झाले,
रोमांचित मी, झुल्याविणा झुलून गेलो.

सलगून आहे अजूनी

आनंद उवाच..................

सहवास मनात, सलगून आहे अजूनी
स्पर्श अधराचा, बिलगून आहे अजूनी

श्वासात तुच अवघी, ध्यासात तुच अवघी
सारेच तुजसाठी, त्यागुन आहे अजुनी

रात्र सरली, मोह सरसरता सरेना
चैत्रगंध चित्तात, सुलगुन आहे अजूनी

तव प्रीतीचे हे बंध, चिरंतर धरुन आहे
तुजविण व्यर्थ जगणे, उमगून आहे अजुनी

क्षणोंक्षण

आनंद उवाच.............................


तुझ्यासवेचे ते क्षण
तुझ्यावाचुन ते क्षण
जगण्याची दोन्ही टोके
अधांतरी मी क्षणोंक्षण


तव विरहाचे ते क्षण,
तव मीलनाचे ते क्षण
वाट दुर हरवली ती
कसे वेचु मी क्षणोंक्षण


तुज आठवांचे ते क्षण
सजल नयनांचे ते क्षण
आठवणींचा पाउस हळवा
चिंब भिजलो मी क्षणोंक्षण


तुझ्या ओढीचे ते क्षण
तुज समर्पित ते क्षण
विरून गेले आयुष्य सारे
आता तुझाच मी क्षणोंक्षण

तू कधीच मज विसरून गेलीस

आनंद उवाच.........

उधळून  तेव्हा  मजवर
स्वप्नमोती पसरून गेलीस
तो ठेवा मी जपला तसाच
तू कधीच मज विसरून गेलीस

अर्पुन तुजला आशा इच्छा
गुंफत होतो स्वप्न मलमली
सज्जात तिष्ठत अजुनही तसाच
तू कधीच मज विसरून गेलीस

अल्याड पल्याड जवळ दुर
धागा मनीचा अतूट होता
हृद्बंध धरुनी मी आहे तसाच
तू कधीच मज विसरून गेलीस

देऊ 'न ' अंतरास अंतर
अंतरीचा वादा तुझाच होता
शब्दबद्ध मी अडकलो तसाच
तू कधीच मज विसरून गेलीस