Showing posts with label गोष्टी. Show all posts
Showing posts with label गोष्टी. Show all posts

Wednesday, March 29, 2017

स्प्रिंग ब्रेक केबिन ..... ..... ....



"राज, कसलं मस्त घर आहे रे!!!" आशु ने गाडीतून उतरता उतरता मोठ्ठा श्वास घेत घराकडे नजर टाकली.

बऱ्याच दिवसांपासून ह्या स्प्रिंग ब्रेक ची वाट बघत होती ती. वर्षाभरापूर्वीच लग्न झाले होते. लग्न म्हणजे लिटरली चाट मंगनी पॅट ब्याह असाच प्रकार होता
MS  झालेला राज त्याच्या चुलत भावाच्या लग्नासाठी भारतात जेमतेम १५ दिवसासाठी काय येतो. त्या लग्नात मुलीकडून आलेल्या आशूला राजची आई काय पहाते, पुढच्या दिवशी राज आणि आशु चा भेटायचा कार्यक्रम काय ठरतो आणि  राज भारतात आल्याच्या १० व्या दिवशी लग्न होते

पुढच्या ५ दिवसात आशु चा व्हिसा , पेपरवर्क  मध्येच भुर्रकन उडून गेले . राज गेल्यावर साधारण महिन्याभराने आशु  सुद्धा राजकडे पोचली . पुढचे वर्षभर राजची नवी नोकरी , आशुचे अमेरिकेत अड्जस्ट होणे ह्यातच निघून गेलं. एकमेकांबरोबर राहून सुद्धा निवांत वेळच नव्हता मिळाला. आशूला इथे येऊन वर्ष झाले आणि अनायासे स्प्रिंग ब्रेक चे आउटिंग करायचे म्हणून राजनेच महिन्याभरापूर्वी ही केबिन गुपचूप  बुक करून ठेवली होती

नवीनच घर होते ते. स्वस्त होते आणि फारसे रिव्ह्यूज पण नव्हते.
"काय फरक पडतोय? नदीकाठी आहे आणि मस्त वेदर पण आहे. ample time for loads of romance" असा विचार करून फ्रायडे संध्याकाळी ऑफिस मधून घरी येऊन, आशुला कुठ्ल्याही तयारीशिवाय पीकप करून आणले होते. केबिन जवळ येईपर्यंत आशूला प्लॅन ची भनक सुद्धा लागू दिली नव्हती

"wow!!! दुमजली घर with २ बेडरूम्स  and attic!!! Ample space for ....... "
तेवढ्यात आशु च्या "राSSज ....... " हाकेने राजची रोमँटिक विचार शुंखला तुटली

आशु अमेझ्ड अवस्थेत  लिविंग मध्ये उभी होती. राज मागे गेला आणि हळूच आशुचे डोळे मिटले .

"अरे राज , हे बघ ना !!!"
"सोड ग !! मी काय हे बघायला आलोय का? आता पुढचे दोन दिवस , मी तुला आणि तू मलाच बघ !!!!!"


******


"घर तर छान आहे राहुल, पण एकही रिव्ह्यू नाही?"
"आता हे किती चिवडशील गौरी? अगं नवचं असेल ते. केदार ही किल्ली घे घराची. तू आणि भैरवी बॅग्स आत न्या पाहू. मी गाडी नीट लावून येतो "

केदार आणि भैरवी , राहुल आणि गौरीची मुलं, excited होऊन किल्ली घेऊन धावत घर उघडून आत घुसली
"अरे बॅगा तर न्या"
"तूच आण येताना !!!!"


घरात घुसल्या घुसल्या पहिले आपली बेडरूम कुठली हे ठरवायला वर जाऊन भटकून आले. तोवर राहुल गाडी पार्क करून बॅगा घेऊन आत आला
पडतो तर गौरी लिव्हींग मध्ये स्तंभित उभी !!!

"काय झाले?
"अरे राहुल!! लिविंग मध्ये कसलं डेकोरेशन केलय ह्या माणसाने!! किती प्रकारच्या बाहुल्या आहेत  बघ ना सगळीकडे !! आणि कसल्या जिवंत वाटताहेत?........ "

Tuesday, February 21, 2017

श्वासाचं लोन

"चला , आता सुटले  बाकीच्या व्यापातून, आता बसायचं का?"
"हो! आलोच जरा!!!
……….

"हं ! सांगा!
"आज किती मोठी यादी आहे?"
"बरीच आहे, पहिले तुमच्या लाडक्यांची घेऊ या !!!"
"हा! हा!! हा!!  माझे सगळेच लाडके आहेत. पण तू म्हणतोयस  तर हीच यादी घे "
"जागा : झांजीबार, टांझानिया. माता पिता : लवंग मजूर , ८ भावंड होती ३ आधीच आली परत ………"
"आज कुटुंबाच्या  माहितीला रजा दे. फक्त जागा सांग, लवकर आटोपुया, ह्याला बावन्न कोटी दे  !!!!"

"जागा : क्योटो  जपान"
"जपान? आफ्रिकेतून डायरेक्ट जपान? बरं , दे १०० कोटी "

"जागा : शांघाय, चीन "
"६२ कोटी "
.
.
.
.
.
.

"जागा: आSSमची मुंबई , भारत "
"५०"
"कोटी???"
"नाही रे फक्त ५०"

"देवी, जाम झोलर दिसतोय हा आयटम???"
"नाही रे!!! पुण्य करून मोठ्ठा हात मारलाय ह्याने. एका फटक्यात श्वासाचं लोन फेडलंय.
खात्यात फक्त ५० च शिल्लक आहेत,  नुसता हात लावून परत येणार . आणि मग कायमचा निवृत्त.
मोक्ष देण्याचा आदेश आलाय वरून !!!!!!"

Thursday, October 13, 2016

बायको , मी आणि "ती"

काल संध्याकाळ.................................

"आज ती  भेटली होती वाटतं?" बायकोच्या प्रश्नाने एकदम धस्स झालं. दुसरं काही नाही , पण ह्या बायकांचे नेटवर्क जब्बरदस्त असतं . कुठली खबर कुठे , कशी पोचेल आणि तीच माहिती आपल्यापर्यंत कशी येईल ह्याचा काही एक नेम नसतो.

"क.. क.. काय झालं?" पोटातल्या गोळ्याने माझा नकळत SRK झाला खरा.

"मी भरपूर काय काय खायला करते आहे कळले"

च्यायला!!!! मोजून ५ मिनिटांपूर्वीच तिला बाय केलं मी आणि गाडी पार्क करून घरात पाऊल टाकेपर्यंत स्टेटस अपडेट्स पोचले सुद्धा ? टू मच आहे हे ....

"मग करतेच आहेस ना तुझ्या टर्मरिक कुमकुम ची फुल टू तयारी ???"
" अरे हो, पण सगळ्यांना कुठे बोलावलंय ?" विषय सोडून फाटे फोडायची जुनी सवय !!!!
"म्हणजे तिला नाही बोलावलंय?"
"तिला बोलावलंय रे, पण तिच्या शेजारणीला नाही"
"काय म्हणाली ती ?"
"काही नाही, काय आहे आजचा मेनू ?? नवरा म्हणाला भरपूर काय काय करतेयस म्हणून !!!"
"ए प्लिज , मी काहीच बोललो नाहीये.  भेटली तेव्हा हाय म्हणालो , निघालो तेव्हा बाय म्हणालो , ह्यापलीकडे एक शब्द नाही काढलाय तोंडातून "
"माहिती आहे रे, ती तुला भेटली म्हणून छळतेय "
"आता ऑफिस वेगळे असले तरी सेम पार्किंग लॉट आहे तर भेटणारच ना !!!"
"जाऊंदे , तुझ्याशी गप्पा मारायला नाही वेळ मला , हा घे तुझा चहा आणि  मी चालले माझ्या टर्मरिक कुमकुम च्या तयारीला"

मी ही चहाचा  टमका घेऊन टी व्ही कडे वळलो ... .... ....


आज संध्याकाळ  ... .... .... ... .... .... ... .... .... ... .... ....
ऑफिस मधून पार्किंग मध्ये घुसलो . नेहमीच्या जागी "ती' उभी होतीच . गाडी अनलॉक करून ड्रायव्हींग सीटवर बसलो आणि दार बंद केले , दुसऱ्या दाराने "ती" पण बसली.
"हाय"
"हाय"

"काल भेटल्याचे का बोललीस?"
"अरे , काय करतेयस खायला म्हणून विचारले, तर तू भेटलास का असे विचारले तुझ्या बायकोने. मग पटकन नाही असे नाही म्हणता आले. म्हणून सांगून टाकले की तू खूप काही करतेयस असं  कळलं  म्हणून,  बस एव्हढंच"

"पण आपण तर काल ऍबसॉल्युटली काहीच बोललो नव्हतो, वेळ कुठे होता?"
"मग काय केलं आपण?"
"मु..... ...... "

"बास !! पुरे !!! मग आज नुसत्या गप्पाच? का कालचं अर्धवट राहिलेलं पूर्ण करायचंय? " विथ खट्याळ हसू..... .

मी शांतपणे माझे दार उघडून खाली उतरलो आणि मागचे दार उघडून मधल्या सीटवर जाऊन बसलो.

फ्रंटसीट्स  पेक्षा मधली सीट जास्त कम्फर्टेबल असते नाही का?

Friday, September 16, 2016

किक ऑफ मीटिंग

"सगळे आलेयत?"
"हो"
 "चला , सुरु करूया!!अजेंड्यानुसार,  चेक लिस्ट आहे का समोर? "

"हो"

"गोल्स काय आहेत?"
"सगळंच अपग्रेड करायचंय."
"सगळं म्हणजे? आपण पण?"
"नाही , आपल्याला सनसेट व्हायला वेळ आहे अजून, तिसऱ्या चौथ्या अपग्रेड नंतर व्हावे लागेल बहुदा "

"हं !! कुणा कुणाचे रोल्स काय काय असणार आहेत?"

सगळ्यांनी आपापले रोल्स , टास्क्स आणि जबाबदाऱ्या सांगितल्या.

"स्कोप  आणि डेट्स ठरल्या आहेत  का?"
"हो, हा सगळा हाय लेव्हल प्रोजेक्ट प्लॅन आहे. मी सगळ्यांशी  शेअर केलाय. सगळ्या फेजेस आणि माईल स्टोन्स कव्हर केल्यायेत त्यात"

"गुड! एनी  हिकप्स?? रिस्क काय काय आहेत? त्यांचं मिटिगेशन?  रोलओव्हर्स?"

"शो स्टॉपर काही नाही. दोनच आहेत. एक फुटकळच आहे, दुसरी जरा क्रिटिकल आणि टाइमबाउंड आहे."

"काय काय आहेत?"

"पहिली म्हणजे या वेळेचा मनू  आयडेंटिफाय  नाही झालाय. तो होऊन जाईल.  पण तुमचा कल्की अवतार कधी होणार ह्यासाठी तुमची वेळ आणि प्लॅन  ठरलेला  नाहीये अजून, तोच तर ह्या वेळेला प्रलयाची सुरुवात करणार आहे ना???"

Saturday, August 10, 2013

मी माणुस आहे





लालडब्यातुन उतरलो तर मिट्ट काळोख . एकतर उशिरा पोचलो, जायला सोपं म्हणुन हायवेलाच उतरलो. अमोश्या, त्यातुन काळोखा रस्ता म्हणजे फाल्गुन मासच.  ५ मिनिटांवर रेल्वेक्रॉसिंग, पुढे ५ मिनिटांवर मुक्काम असा हिशोब मांडत चाचपडत चालु लागलो.
.
"खडी? फाटक कुठंय?"
हुश्श, मिळाले फाटक.
"थंड?"  सर्रकन काटाच आला
फाटकाचे टोक शोधत सरकु लागलो.
.
.
.
"धातु ऐवजी शरीर?"
थंडीतसुद्धा घामाचा धबधबा, ठोक्यांचा घणघणाट अचानक वाढला.
अनपेक्षितरित्त्या ओरडलो " कोण आहे?"
तत्पर प्रतिप्रश्न "तु कोण आहेस?"
.
सेकंदाची जीवघेणी स्मशानशांतता.
अवसान एकवटुन म्हणालो, "मी माणुस आहे"
.
.
.
.
.
.
.
आश्वस्त प्रत्युत्तर "मीपण माणुसच आहे मित्रा, माणुसच आहे"

Thursday, September 24, 2009

पहिले प्रेम

पाचवीत असताना मुंबईला आलो. नवी शाळा, पहिलाच दिवस, सगळेच नवे नवे वाटत होते. आईबरोबर शाळेच्या मैदानात उभा होतो. दुर एका कोपऱ्यात ती उभी होती. गर्दीमध्ये सहज लक्ष जाईल असा तेजस्वी चेहरा, सुबक ठेंगणी मनात भरेल अशी मुर्ती. शाळेची घंटा वाजली आणि आईला हात दाखवुन मी माझ्या वर्गाकडे निघालो.सहज मागे वळुन पुन्हा तो चेहरा दिसव म्हणुन त्या कोपऱ्याकडे व्यर्थ नजर फिरवली अन माझ्या वर्गाकडे जाणारा जिना चढू लागलो. पुढे बरेच दिवस पुन्हा काही तो चेहरा दिसलाच नाही. हळुहळु विस्मृतीत जाता जाता एक दिवस अचानक शाळा सुटताना ती पुन्हा समोर आली. आज तिच्याबरोबर तो ही होता. तो माझ्याच वर्गात होता. त्याला तिच्या बरोबर पाहुन बरेही वाटले अन थोडी नाखुशीही. माझी त्याच्याशी अजुन तेवढी मैत्री झाली नव्हती. पण तिला पाहुन आज एक नवी जाणिव झाली होती. ह्रुदय जरा जास्तच धडधडत होते. मनाला एक वेगळीच हुरहुर लागली होती. मला नक्की अर्थ कळत नव्हता पण सगळेच काही विचित्र अन वेगळेच वाटत होते. जाऊन बोलायचा काही धीर होत नव्हता. पाचवीचे वर्ष असेच संपले. निकालाचा दिवस. वर्गात या वर्षी मी तिसरा आलो होतो. नवा नवा आलो अन तिसरा क्रमांक मिळवला म्हणुन समस्त शिक्षक मंडळी माझ्या आईशी बोलत होते. माझी नजर मात्र ती कुठे दिसते आहे का ते शोधत होती. दुर कुठे तरी मला ती दिसली. पण आईची निघायची घाई. गेलो बापडा घरी. सहावीचे वर्ष असेच गेले नुसतेच दर्शन. कधी दुरुन तर कधी जवळुन ओझरता. पण आतापर्यंत तिचे चित्र मनात पक्के बसले होते. गोरा उभट चेहरा , नाजुक चाफेकळी नाक, घारसर पिंगट डोळे , रेखीव भिवया अन नाजुक जिवणी. जिवाला पार वेडं करुन सोडले होतं. नक्की काय होतय हे कळतच नव्हतं.सातवीत असतांना ओळख झाली. तो बरोबर होताच आणि आयुष्यात पहिल्यांदा मला कुणाशी बोलताना डोळ्यात नजर घालुन बोलणे किती अवघड असते ह्याची जाणिव झाली. पुर्णपणे मोहीत झाल्यावर माणसाची काय अवस्था होते अन बोलताना किती कसरत करावी लागते हे मला तेव्हा जाणवले. हळुहळु ओळख वाढत गेली. "त्या"च्या बरोबर घरी ये हे आमंत्रणही मिळाले. पण तोपर्यंत उमजुन चुकले होते की "ये मामला अपुन के पहुच के बाहर का है". म्हणुन काही मनातली हुरहुर थांबली नाही की भेटण्याची एकही संधी सोडली नाही. कारण त्तिची सर कुणाच्यातच नव्हती. दहावी झाली , आमचे रस्ते विस्तारित जगाकडे वळले अन तो व ती दोघेही विस्मृतीच्या पडद्याआड जाऊ लागले. मध्ये सात आठ वर्षे गेली.

स्टेशनहून येताजाता तिच्या घराशी नजर उगाच रेंगाळायची. एका संध्याकाळी स्टेशनहून बाईकने घरी येत असताना तिच्या घराजवळ मला तो व ती उभे दिसले. तेच रुप अजुन एव्हढ्या वर्षांनी. काही बदल नाही. पुन्हा एक कळ उठली , जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या व आपसुकच माझी बाईक त्यांच्याकडे वळली. नमस्कार चमत्कार झाले, त्याच्या इतर चांभारचौकश्या झाल्या. तिने हातात पट्कन लग्नाची पत्रिका ठेवली. आणि माझ्या लग्नाबद्दल चौकशी केली. मी ते बोलायचे टाळण्यासाठी सरळ निरोप घेतला. दोन वर्षापूर्वी पुन्हा स्टेशनजवळ मला ती भाजी घेताना दिसली. थोडासा वयस्कपणा मला पहिल्यांदा दिसला. मला पाहुन तेच चांदणे पसरवणारे ओळखीचे स्मितहास्य. पार विरघळुनच गेलो. थांबलो बोलायला. संपुर्ण वेळ त्याचा विषय. तो, त्याचा मुलगा , तो इथे असतो , तो हे करतो. मध्येच माझ्या लग्नाची पृच्छा. आणि लवकर छानशी मुलगी पाहुन लग्न करण्याबद्दल आग्रह. दीनवाण्या भावाने सगळे पचवत उभा होतो, तिथुन फुटायची संधी शोधत. आणि एकदम विषयाचा सुरच बदलला. तिचे सुनपुराण सुरु झाले आणि मी हतबल होऊन मान डोलावत त्याचा स्विकार करु लागलो.............


अरे हो मी सांगायलाच विसरलो सुरुवातीला, ती "त्या"ची आई होती.......................................