सरींवर सरी

आनंद उवाच.......

सरींवर सरींचे पुन्हा
दिवस परत आले आहेत
सयेच्या धारेत भिजायचे
दिवस परत आले आहेत

सरल्या क्षणांची अडगळ
उगाच आता भिजेल पुन्हा
नकोशी घरं बुजवायचे
दिवस परत आले आहेत

सारे सोडता येत नाही
सारे खोडता येत नाही
साऱ्या खुणा मात्र बदलायचे
दिवस परत आले आहेत

का बांधू अन कशास सांधू
पागोळ्याचे फुटलेले पेव
साठलेली मरगळ निचरायचे
दिवस परत आले आहेत

तुही अन मीही

आनंदउवाच…………………………...


एकमेकांत गुंतुन जाऊ तुही अन मीही
त्यागून सारे , थोडे जगू तुही अन मीही
का आससावे चार घटिकांसाठी त्या ?
का उगा धरावा अनंताचा ठाव त्या ?
आहे तो क्षण साधू तुही अन मीही....

किती अन कशास हव्या इतरांच्या कथा?
तू, मीच आहोत ह्या क्षणाची गाथा,
व्यथांचा बाजार टाकू , तुही अन मीही
त्यागून सारे , थोडे जगू तुही अन मीही....

"अंतर" सोडून बाह्यात अलगद फसतो,
"अंतरा"त का किल्मिषभारास पोसतो?
"अंतरा" तले अंतर सोडु , तुही अन मीही
त्यागून सारे , थोडे जगू तुही अन मीही....

पुरेसे आहोत, मला तू अन तुला मी,
कशास आहे , आपल्यात हा "मी" ?
कधीतरी "मी" पण विसरू , तुही अन मीही
त्यागून सारे , थोडे जगू तुही अन मीही....

भविष्यधन साठवायचेही आहेच
उद्यास्तव आज मरायचेही आहेच,
ह्याच निमिषात रमु, तुही अन मीही
त्यागून सारे , थोडे जगू तुही अन मीही
        त्यागून सारे , थोडे जगू तुही अन मीही ………

तो चंद्र

कोजागिरी पौर्णिमा, तिथीने आईचा वाढदिवस..........................

आनंद उवाच................
येतील जातील कैक पौर्णिमा
तो चंद्र आता हरवुन गेला,
चकोरास या निराधार सोडुन,
तो चंद्र कसा फसवुन गेला,

हाती सहजी गवसत नाही,
उंच उंच जाणारी ती म्हातारी,
जगणे हसणे खेळत शिकवत,
तो चंद्र बघा रडवुन गेला,

व्यवहाराच्या असंख्य चिंध्या,
स्वप्नांची झालर गुंफुन त्यात,
जगण्याची गोधडी उबदार अशी,
तो चंद्र हळुच उसवुन गेला

कधीतरी येशी माझ्या वाटे,
वाटुन अंतर तुडवत गेलो,
अनंताचे अंतर ठेऊन अंतरी,
तो चंद्र अलगद निसटुन गेला.
तो चंद्र अलगद निसटुन गेला.....

कुठेही कसेही..............

आनंद उवाच................

कुठेही कसेही,
असेल तिथे रुजायचे,
जगण्याच्या धारेत,
मनसोक्त भिजायचे

कुठेही कसेही,
स्वप्ने सत्याशी जोडायची
आभाळापारची क्षितीजं
पाठीमागे सोडायची

कुठेही कसेही
अंधारास का भ्यावे?
"अंतरा"तल्या "त्या"ला
भिनवुन सर्वस्वी घ्यावे

कुठेही कशीही,
मौज नक्की करायची,
गुंत्यांची गंमत सुद्धा
गुंता होऊन पहायची

कुठेही कसेही,
नाहे उगा रडायचे,
वृथा काळाला घाबरुन,
जगणे का सोडायचे?

दिवस सरुन जातसे

आनंद उवाच.....................



दिवस सरुन जातसे,
संध्या येणे आहे अजुन
जगणे भरुन जातसे,
जगुन होणे आहे अजुन

गुंतागुंत ही आयुष्याची
वाटे अवघड जगण्यासाठी,
एक टोक मी धरुन आहे.
दुसरे मिळणे आहे अजुन

जगण्याच्या ताळेबंदात
काही आणे कमीच असती,
विवंचनांचे देणे खर्चुन,
हर्ष जमणे आहे अजुन

अनादी अनंताचा झगडा,
मांडला आहे सटवाईशी,
दोन डावच हरलोय,
खेळ जिंकणे आहे अजुन,
खेळ जिंकणे आहे अजुन..................................................

मी माणुस आहे

लालडब्यातुन उतरलो तर मिट्ट काळोख . एकतर उशिरा पोचलो, जायला सोपं म्हणुन हायवेलाच उतरलो. अमोश्या, त्यातुन काळोखा रस्ता म्हणजे फाल्गुन मासच.  ५ मिनिटांवर रेल्वेक्रॉसिंग, पुढे ५ मिनिटांवर मुक्काम असा हिशोब मांडत चाचपडत चालु लागलो.
.
"खडी? फाटक कुठंय?"
हुश्श, मिळाले फाटक.
"थंड?"  सर्रकन काटाच आला
फाटकाचे टोक शोधत सरकु लागलो.
.
.
.
"धातु ऐवजी शरीर?"
थंडीतसुद्धा घामाचा धबधबा, ठोक्यांचा घणघणाट अचानक वाढला.
अनपेक्षितरित्त्या ओरडलो " कोण आहे?"
तत्पर प्रतिप्रश्न "तु कोण आहेस?"
.
सेकंदाची जीवघेणी स्मशानशांतता.
अवसान एकवटुन म्हणालो, "मी माणुस आहे"
.
.
.
.
.
.
.
आश्वस्त प्रत्युत्तर "मीपण माणुसच आहे मित्रा, माणुसच आहे"

एकटेपण

आनंद उवाच..............


कुणीतरी असाच येतो,
ओसरी बळकावुन जातो

एकटेपण मग संपुन जाते
शहाणपणही सोडुन जाते

ओसरीवाला मालक होतो
संसाराचा गाडा हाती येतो

गाडा ओढता जाणिव होते
एकटेपणच ते बरे होते

शब्द मिळती घाऊक येथे

आनंद उवाच.........

शब्द मिळती घाऊक येथे,
अर्थाची पर्वा कुणास आहे?
पढतमूर्ख सारेच आपण,
"बुद्धा"ची पर्वा कुणास आहे?

चिकीत्सा करणे, टीका करणे,
हाच धर्म उरला आता,
"ज्ञाना"चा कंठ पिचुन गेला,
भावार्थाची पर्वा कुणास आहे?

कुणी वंदा तर कुणी निंदा,
"त्या"चा धर्मसंस्थापनाचा धंदा,
हळुच येई तो अवतार घेऊन,
आवतणाची पर्वा कुणास आहे?

खेळ जिंकणे आहे अजुन

आनंद उवाच.....................

दिवस सरुन जातसे,
संध्या येणे आहे अजुन
जगणे भरुन जातसे,
जगुन होणे आहे अजुन

गुंतागुंत ही आयुष्याची
वाटे अवघड जगण्यासाठी,
एक टोक मी धरुन आहे.
दुसरे मिळणे आहे अजुन

जगण्याच्या ताळेबंदात
काही आणे कमीच असती,
विवंचनांचे देणे खर्चुन,
हर्ष जमणे आहे अजुन

अनादी अनंताचा झगडा,
मांडला आहे सटवाईशी,
दोन डावच हरलोय,
खेळ जिंकणे आहे अजुन,
खेळ जिंकणे आहे अजुन..................................................

दुजे काय काम आता?

आनंद उवाच................

हरेक क्षण झिजणे , दुजे काय काम आता?
तुझीच वाट पहाणे , दुजे काय काम आता?

मी इथे पण तु तिथे, पलिकडे या शब्दांच्या
अक्षरांची जोडतोड, दुजे काय काम आता?

साता सागरा पल्याड, अंतर अडकलेले
साहुया लाटांचा दंगा, दुजे काय काम आता?

वसंत आला दाराशी, बहार तरी उदास,
शोधावे मेघदुतास, दुजे काय काम आता?

जगण्याच्या चिंध्याचचिंध्या, तुझ्यावाचुन आता
वेचतोय क्षण कण, दुजे काय काम आता?

विरहाचे पांघरुण अन एकांताची उशी,
विसावावे तुझ्या स्वप्नी, दुजे काय काम आता?